Eye-wear.nl in de Penthouse (oktober nummer)

I see, Eyewear!

De Nederlandse wetgeving verbood het hem weliswaar, maar als puber
scoorde Bernd Damme al hoog op de AEX. Nu is de piepjonge ondernemer
met de online verkoop van exclusieve zonnebrilmerken hard op weg een
fortuin te vergaren. Aan ambitie geen gebrek bij deze achttienjarige. “Eerst
financieel onafhankelijk, daarna minister van Economische Zaken.”

“Wat is het wisselvallig vandaag hè? Weet je toevallig wat het morgen wordt?” Tijdens het inschenken van een kop koffie kijkt Bernd vluchtig door het raam naar buiten
als hij het slechte weer aan de kaak stelt. Voor de bedenker en oprichter van de
internetsite Eye-wear.nl heeft deze ogenschijnlijk triviale vraag bovenal een
zakelijke insteek. Veel zon betekent immers een hoge omzet. “Al hebben we weliswaar
niet zo’n mooie zomer gehad als gehoopt, toch hoor je mij niet klagen. Ik zit dit jaar al
op een omzet van dik twee ton, vooral in het voorjaar liepen de zaken erg goed.” Wie naar Bernd Damme kijkt, ziet een jongen van achttien, wie naar hem luistert,
hoort een aanstaande miljonair. Bepaald geen alledaags kind. Terwijl zijn vriendjes
buiten aan het voetballen zijn, verslindt hij al op elfjarige leeftijd boeken over politiek,
geschiedenis en aandelen. ‘De wandelende encyclopedie’, noemen ze hem op de
basisschool. Op naam van zijn vader – de minimumleeftijd om te mogen beleggen in
Nederland is achttien jaar – brengt Damme niet lang daarna zijn eerste centen naar de
AEX. Met succes! Het zijn vooral de aandelen TomTom die de eerste echte winsten opleveren.

“Maar ik wilde meer”, aldus de vrijgezelle entrepreneur. “Een eigen bedrijf bijvoorbeeld.
Alleen moet je daarvoor in Nederland minimaal zestien zijn, en zelfs dan heb
je tot je achttiende nog toestemming nodig van de kantonrechter. Daar was ik best
verontwaardigd over. Maar goed, ik had dus wat ideeën en één daarvan was een online
verkoop van zonnebrillen. Dat was namelijk slecht geregeld. Er waren wel een
paar websites, maar die hadden kleine collecties en zagen er bovendien amateuristisch
uit. We gingen met het gezin iedere zomer naar Zwitserland en daar leerde ik
een Nederlander kennen met verstand van ICT. We hebben er avonden over gepraat en
na die vakantie hadden we allebei zoiets van: hier moeten we iets mee doen.”
Eye-wear.nl wordt geclaimd, er komt een website en de eerste zonnebrillen gaan
over de digitale toonbank. Tussen Damme en zijn compagnon gaat het echter mis en
in 2007 neemt de jongste het bedrijf over. “Hij bleek zonder dat ik het wist duizenden euro’s van de bedrijfsrekening te hebben opgenomen. Ik heb een nieuw zakenplan geschreven en met een familielening de boel kunnen overnemen. Vervolgens heb ik de website helemaal laten restylen en meer brands aan de collectie toegevoegd. Van twaalf naar vijfentwintig. Het ging daarna eigenlijk meteen goed. In het eerste jaar, 2006, draaiden we de laatste maand zo’n 1.500 euro. Afgelopen jaar zat ik in totaal op 44.000 euro en in 2008 nu al (het interview vindt half augustus plaats; red.) boven de
twee ton. In januari, februari kon ik het allemaal nog wel aan. Veel uren ’s avonds en
in het weekend maken natuurlijk. Maar toen kwam de periode april, mei, juni. Mooi
weer en dus veel extra werk. Dat ging wel eens ten koste van school. Daarom heb ik
mijn eerste fulltime werknemer aangesteld, zodat ik me weer meer kan richten op
business-to-business en het uitbreiden van het concept. En mijn studie, want dat willen
mijn ouders graag.” Die laatste zin gaat gepaard met een gulle glimlach. Hoewel Damme weet dat het slim is om zijn studie af te maken, zou hij het liefst fulltime bezig zijn met met datgene waar hij goed in is: geld verdienen! “Ik deed tot voor kort ook nog allerlei andere activiteiten. Zat in het bestuur van de studievereniging, de leerlingenraad, was voor de schoolkrant bezig en ook op politiek vlak in de weer – zo was ik tijdens de laatste verkiezingen non-stop aan de slag voor het campagneteam van het CDA. Het meeste heb ik inmiddels afgestoten, want het bedrijf gaat voor. Met Eye-wear.nl wil ik cashen.”

Toch kijkt onze CEO verder dan alleen zonnebrillen. Met drie studiegenoten wil
hij voor het eind van dit jaar een tweede internetonderneming in de lucht hebben:
My Banq, een online platform die jonge starters en mogelijke investeerders bij
elkaar moet brengen. “Kijk, je kunt natuurlijk wel iedere zaterdag bij Albert
Heijn vakken vullen voor vier euro per uur en dat geld ’s avonds weer verzuipen, maar
of je daar nu zo gelukkig van wordt? Ik doe liever iets nuttigs met mijn leven. De
ervaring die je opdoet kun je later goed gebruiken en daarnaast is er natuurlijk het
geld. Ik verdien meer dan een pas afgestuurde academicus.”

Jongedames
Aan jongedames stelt Damme dezelfde eisen als aan zijn eigen website: niet alleen
de vormgeving moet dik in orde zijn, óók de inhoud. “Ik hou niet van die types die
alleen maar mooi zijn en verder niks te melden hebben. Leuk voor een avondje
maar dan houdt het echt op. Geef mij maar iemand die lekker actief is, ergens een
passie voor heeft en een eigen leven leidt.” Over de vormgeving zegt hij: “Op de een of
andere manier word ik alleen op zéér mooie meisjes verliefd. En ja, blond is leuk
natuurlijk. Fatima Moreira de Melo vind ik bijvoorbeeld erg aantrekkelijk.”
Damme heeft overal een mening over en begint na iedere vraag die we hem stellen
onmiddellijk met zijn antwoord. Rustig en duidelijk formulerend. Ook als we hem
vragen waarom steeds minder CEO’s voor blondines vallen, zoals laatst uit een onderzoek bleek (zie ook artikel Smullen Van Blond, bladzijde 76; red.), aarzelt de
achttienjarige geen moment. “Vroeger was je als mannelijke directeur vooral veel aan
het werk, terwijl je vrouw thuis het huishouden deed. Tegenwoordig wil de
gemiddelde CEO een gelijkwaardige gesprekspartner en niet alleen maar zo’n
trophy waarmee je laat zien: kijk mij eens. Het gaat nu meer om inhoud en dan heb je
toch die vooroordelen over blond. Ik denk dat veel blondines hun haren vandaag de
dag bruin verven.”

Ministerschap
Damme denkt al vóór zijn 25e het eerste miljoen bij elkaar te hebben. En de vijf
miljoen voor zijn veertigste, dat moet ook wel gaan lukken, al zegt hij het niet stellig.
En daarna? “De politiek in. Ik erger me dood aan dit kabinet. Een prima voorbeeld
waar het perfect fout gaat is de vliegtax. Mensen gaan helemaal niet minder vliegen,
ze vliegen alleen minder via Schiphol en rijden vaker naar België of Duitsland. Dat is
slecht voor onze economie én betekent extra CO2-uitstoot. Bovendien gaat dievliegtax naar de algemene middelen terwijl het besteed zou moeten worden aan
onderzoek naar schonere motoren. Ik heb vorig jaar een plan geschreven voor mijn
studie: The New Deal, dat ging over de nieuwe gouden toekomst voor Nederland.
Dat stuk heb ik naar de helft van de ministerraad gestuurd. Ik ben vervolgens
uitgenodigd in het Torentje bij Balkenende en heb een presentatie gegeven op het
ministerie van Economische Zaken en bij de staatssecretaris van Onderwijs. Een
Kamerlidmaatschap zie ik niet zitten, daar kom je niet echt verder mee. Nee, eerst
financieel onafhankelijk en daarna aan de slag op een staatssecretariaat of alsminister van Economische Zaken.” Op de vraag waarom hij eerst financieel onafhankelijk
wil zijn, is hij duidelijk: “Neem Wouter Bos. Waar kan die man nog werken
straks, hij heeft zo’n enorm label. Shell zit echt niet meer op hem te wachten.”
Den Haag moet dus nog even geduld hebben voor de jonge succesondernemer
zich komt melden. “Eerst wil ik me richten op de zonnebrillen. Ik heb al de grootste
online collectie in de Benelux en volgend jaar zet ik mijn vizier op de markt in
Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. Die drie landen vormen samen het grootste
wintersportgebied ter wereld, daar kun je aardig wat brillen kwijt.”

(dit artikel is afkomstig uit het oktober nummer van de Penthouse)

(tekst: John van Schagen, fotografie: Bas Losekoot)